Używając niezwykle czułego Kosmicznego Teleskopu Chandra ( który bada zakres promieniowania rentgenowskiego )zespół astronomów prowadzony przez Q. Daniel Wang z Uniwersytetu Massachusetts  Amherst rozwiązali  tajemnice o tym dlaczego  super-masywne czarne dziury które znajdują się w centrach galaktyk mają tak  mały wskaźnik akrecyjny.

 Złożony obraz  regionu wokół Sagittarius A (Sgt A ) super-masywnej czarnej dziury w centrum Drogi Mlecznej. 

„ W zasadzie, super-masywne czarne dziury wsysają wszystko” – mówi Wang  „ale odkryliśmy, że tak nie jest.”

Astronomowie myśleli, że ten typ czarnych dziur z tak ogromnym przyciąganiem grawitacyjnym rozprawi się z wszelakimi typami gwiazd, pyłu i inną materią w ogromnych ilościach. Ale przez ostatnie lata używając emisji promieniowania X jako pomiar ciepła oddawanego przez niezwykle potężne siły grawitacji, odkryli oni nieoczekiwanie, że większość super-masywnych czarnych dziur pochłania materię w bardzo małych porcjach.

W zasadzie emisje promieniowania rentgenowskiego jako podpis super-masywnej czarnej dziury pochodzą z obszaru znacznie rozleglejszego niż one same i co zaskakujące są one niezwykle słabe i  nie można odróżnić  tych obiektów od galaktycznego centrum w którym się znajdują.

Teraz dzięki niezwykle długim obserwacjom przy pomocy instrumentów teleskopu Chandra nasza wiedza na temat najbliższej super-masywnej czarnej dziury Sagittarius A (Sgt A) która leży w odległości 26 000 lat świetlnych  od nas (w centrum naszej galaktyki) została powiększona.

Międzynarodowy zespół astronomów przetestował wiodące modele akrecyjne. Po raz pierwszy byli w stanie wskazać i rozróżnić źródła promieniowania X w pobliżu Sgt A i zidentyfikować czym dokładnie „karmi się” super-masywna czarna dziura.

By wyjaśnić dlaczego sygnały promieniowania rentgenowskiego są tak słabe astronomowie przedstawili teorie według której emisję pochodzą z regionów wokół super-masywnej czarnej dziury i nie mają z nią nic wspólnego, a są związane raczej z koncentracją słabo-masywnych gwiazd towarzyszących super-masywnej czarnej dziurze. „ Występują tam również ogromne ilości młodych, masywnych gwiazd.”

Masywne gwiazdy mają ekstremalnie silne wiatry ( u nas odpowiednikiem jest wiatr słoneczny) związane z nimi i kiedy zderzają się one przy bardzo wysokich prędkościach tworzy to bardzo gorące gazy w tym rejonie. Odkryliśmy, że super-masywne  czarne dziury mają trudności z akrecją gazów. Gazy te są za gorące dla czarnych dziur, żeby te z kolei uległy zassaniu przez  nią. Czarna dziura odrzuca 99% tego niezwykle gorącego materiału wpuszczając niezwykle małą ilość.

Wang stwierdza „Rozwiązaliśmy i po praz pierwszy dokonaliśmy połączenia obserwacyjnego pomiędzy masywnymi gwiazdami wokół czarnych dziur i materiału który emituję promieniowanie rentgenowskie. Możemy definitywnie wykluczyć, że promieniowanie X pochodzi z koncentracji słabo-masywnych gwiazd.”

Centrum naszej galaktyki to doskonałe laboratorium do badania i studiowania podobnych zjawisk.

 

Polecane: