Naukowcom udało się zidentyfikować nowe białko przeciwnowotworowe. Proteina LHPP zapobiega niekontrolowanej proliferacji komórek nowotworu wątroby. Zdaniem zespołu profesora Michaela N. Halla z Uniwersytetu w Bazylei, LHPP może też służyć jako biomarker raka wątroby.

W ostatnich dekadach rośnie liczba przypadków raka wątrobowokomórkowego. Bardzo często choroba ta wykrywana jest w późnym stadium, gdy wątroba jest poważnie uszkodzona i pacjent ma niewielkie szanse na przeżycie. Marker z LHPP może znacząco pomóc w diagnostyce.

Białka będące supresorami nowotworowymi są często uszkodzone w komórkach nowotworowych. Zespół profesora Michaela N. Halla wykazał, że utrata LHPP pomaga w rozprzestrzenianiu się raka wątrobowokomórkowego i pogarsza prognozy pacjenta.

Podczas badań naukowcy stworzyli mysi model wspomnianego nowotworu, a następnie przeanalizowali ponad 4000 protein, porównując ich występowanie w komórkach zdrowych i nowotworowych. W końcu uznali, że tego, czego szukają to fosfataza histydyny LHPP. Uderzający był fakt, że LHPP jest obecne w zdrowej tkance, a nie ma go w guzie, stwierdza jeden z autorów badań, Sravanth Hindupur. Gdy do chorych tkanek wprowadzono informację genetyczną o LHPP zapobiegło to tworzeniu się nowych guzów i pomogło w utrzymaniu funkcjonowania wątroby.

Podobnie jak w modelu mysim, także i u pacjentów cierpiących na nowotwór wątroby zauważyliśmy uderzająco zmniejszony poziom LHPP, dodaje Hindupur. Jakby tego było mało, zarówno zaawansowanie choroby i długość przeżycia pacjentów były skorelowane z poziomem LHPP. Pacjenci, u których stwierdzono całkowity brak LHPP żyli średnio o 2 lata krócej, niż pozostali pacjenci.

LHPP to fosfataza, która usuwa z protein powiązaną z histydyną grupę fosfatową. Wiadomo, że histydyna, podobnie jak aminokwasy, jest podstawowym składnikiem białek. Proces fosforylacji histydyny jest słabo poznany, gdyż brakuje odpowiednich narzędzi do jego badania. Tony Hunter z amerykańskiego Salk Institute dostarczył nam nowe narzędzia do analizy fosforylacji histydyny. Dzięki temu byliśmy w stanie wizualizować  niedostępne dotychczas aspekty formowania się guza, dodaje Hindupur.

Badania wykazały, że gdy nie ma LHPP zwiększa się ogólna fosforylacja histidyny, co prowadzi do aktywacji różnych istotnych funkcji i niekontrolowanej proliferacji komórek. Naukowcy nie wykluczają, że LHPP może odgrywać też istotną rolę w rozwoju innych nowotworów.