Eksplodująca gwiazda zaobserwowana w 1604 roku przez Niemieckiego astronoma Johannesa Keplera utrzymywała znacznie więcej cięższych elementów niż słońce. To odkrycie pomoże astronomom lepiej zrozumieć pewną niejednorodność supernowych typu Ia( dzięki nim jesteśmy w stanie określić między innymi  tempo rozszerzania się Wszechświata).

Zestawienie obrazów z kosmicznego teleskopu Chandra przedstawia pozostałość supernowej Keplera. Obszary związane z rosnącymi wartościami energii przedstawione są kolejno w kolorze czerwonym,zielonym i niebieskim(promieniowanie X).

 „Supernowa Keplera jest jedną z najbardziej nam bliskich typów  eksplozji Ia w naszej galaktyce, więc reprezentuję to istotne ogniwo  do poprawy naszej wiedzy na temat tych zjawisk” powiedział Carles Badenes, adiunkt Fizyki i Astronomii na Uniwersytecie w Pittsburghu.

Taki typ supernowych jak Ia powstaję podczas gdy biały karzeł wchodzi w układ podwójny  z inną gwiazdą na przykład z czerwonym karłem. Biały karzeł jest niezwykle gęsty i ściągając materię z sąsiedniej gwiazdy zyskuję on masę.Gdy ta masa przekracza 1,4 masy słońca powstaje wybuch supernowej o określonej ilości energii.

Używając XIS(X-ray Imaging Spectrometer)-instrumentu teleskopu kosmicznego  Suzaku, astronomowie obserwowali pozostałości supernowej Keplera w 2009 i 2011.  Spektrum fal rentgenowskich ujawnia kilka słabych emisji charakterystycznych dla wysoko zjonizowanego chromu, magnezu i niklu jak i również jasną linię emisyjną z żelaza. Wykrycie wszystkich czterech elementów było istotne w celu zrozumienia „oryginalnej” gwiazdy.

Kosmolodzy traktują supernowe typu Ia jako „świece standardowe” ponieważ wyzwalają one konkretną ilość energii. Poprzez zestawienie tego standardu i obserwowanej jasności supernowej Ia  można określić jej dystans od nas.

 


Źródło: http://phys.org

Polecane: