Radiometr VIIRS zainstalowany na satelicie Suomi NNP uchwycił widok szczelinowania lodowca u północnych wybrzeży Alaski. Zjawisko to rozpoczęło się w styczniu i trwało do końca marca. Skruszony lód przemieszczał się na zachód od Wyspy Banksa – jednej z największych wysp świata.

Zwykliśmy myśleć, że lodowiec to ogromna, nieruchoma czapa zamarzniętej wody. W rzeczywistości to zbiór mniejszych kawałków lodu, które nieustannie się przemieszczają, pękają, kruszą, ponieważ działają na nie wiatry i prądy oceaniczne. Dzieje się tak zwłaszcza w okresie letnim, ale także w czasie zimy nieprzerwanie dochodzi do kolizji między kawałkami lodu.

Szczelinowanie lodowca

W styczniu nad Alaską znajdował się układ wysokiego ciśnienia, którzy przyniósł nad ten region wyższe niż zwykle temperatury i wiatr wiejący w kierunku południowo-zachodnim. To aktywowało Wir Morza Beauforta, czyli system arktycznych prądów morskich poruszanych przez wiatry wiejące zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Wir był główną siłą, która ściągała kawałki lodu z położonego na północy Alaski Przylądka Barrow nad Morzem Beauforta.

– Szczelinowanie na tym obszarze jest zjawiskiem niecodziennym, bo zwykle Wir Morza Beuforta odpycha lód od Wyspy Banksa i Archipelagu Kanadyjskiego – wyjaśnił Walt Meier z Narodowego Centrum Badań nad Śniegiem i Lodem (NSIDC). – Przylądek Barrow można wyznaczyć na punkt, w którym lód ulega pęknięciom.

W lutym seria sztormów przechodząca przez rejon Alaski tylko przyspieszyła szaczelinowanie. Silne zachodnie wiatry spowodowały, że od lodowca odłamały się duże kawałki lodu i przemieściły na wschód. Pod koniec miesiąca ogromne kawałki lodu odłamały się tuż u wybrzeży Wyspy Banksa.

Wizualizacja

Dane użyte do stworzenia animacji pochodzą z zamontowanego na satelicie Suomi NNP radiometru, który rejestruje intensywność promieniowania elektromagnetycznego. Animacja pokazuje więc, jak wiele ciepła zostało wyemitowane, kiedy ten teren badał VIIRS. Chłodniejsze tereny (lodowiec) pozostają białe, a obszary cieplejsze (jak woda) są ciemne.

Jasnoszary pióropusz w pobliżu pęknięć jest cieplejszy, bo wilgotne powietrze ucieka znad oceanu z wiatrem. Chmury nie są zbyt widoczne w obiektywie VIIRS, więc burze przechodzące nad Alaską w tym czasie nie są czytelne.

Źródło: NASA, tm

Polecane:

WWF zajął się transportem 19 nosorożców czarnych na nowe tereny oddalone o 1600 km
Chiny - Silne i płytkie trzęsienie ziemi w prowincji Syczuan, co najmniej 203 osoby zabite i ponad 1...
Polska - Ciekawe i zarazem rzadkie zjawisko na plaży w nadbałtyckiej Jastarni, podobne zjawisko wyst...
Rozpoczęła się astronomiczna jesień, równonoc już za nami
Louisville, USA - Ogromny pożar w fabryce General Electric
Cork, Irlandia - Pasażer samolotu wpadł w szał na pokładzie, ugryzł innego pasażera, a potem zmarł [...
Oxford, Wielka Brytania - "Dostałam od życia wspaniały prezent", takie słowa usłyszeli lek...
NASA - Cztery pojazdy kosmiczne leciały w odległości zaledwie 7.2 km obrazując trójwymiarowo rekonek...
San Francisco, USA - W firmie UPS doszło do strzelaniny, zginęły co najmniej 4 osoby