Opisano antybiotyki, które atakują bakterie w odmienny, niespotykany dotąd sposób. Wg naukowców z McMaster University, są one obiecującymi kandydatami klinicznymi do walki z lekoopornymi infekcjami.

Obraz TEM Bacillus subtilis hodowanych w corbomycynie wykazuje charakterystyczny skręcony fenotyp; czerwone trójkąty oznaczają miejsca nieprawidłowej formacji przegród, pogrubionej ściany komórkowej i formacji ziarnistej. Źródło zdjęcia : Culp i in. , Doi: 10.1038 / s41586-020-1990-9.

Nowo odkryta korbomycyna (ang. corbomycin) i znana nieco wcześniej komplestatyna (ang. complestatin) wykazują niespotykany sposób zabijania bakterii: blokują funkcje ściany bakteryjnej, a konkretnie hamują reorganizację peptydoglikanu.

Podczas testów stwierdzono, że należące do antybiotyków glikopeptydowych korbomycyna i komplestatyna skutecznie zmniejszają miano bakterii w mysim modelu skórnego zakażenia metycylinoopornym gronkowcem złocistym (MRSA, od ang. methicillin-resistant Staphylococcus aureus).

Antybiotyki takie jak penicylina zabijają bakterie, hamując syntezę ściany komórkowej, zaś antybiotyki, których działanie opisano na łamach Nature, robią coś odwrotnego – nie dopuszczają do rozłożenia ściany, a ma to krytyczne znaczenie dla podziałów – wyjaśnia Beth Culp, doktorantka z McMaster University. […] Jeśli całkowicie zablokuje się rozpuszczanie ściany, przypomina to uwięzienie.

Podczas badań ekipa przyglądała się drzewu filogenetycznemu genów biosyntezy (zwracając przy tym uwagę na brak znanych prognostyków oporności). Chodziło o wytypowanie antybiotyków glikopeptydowych promieniowców, cechujących się innym mechanizmem atakowania bakterii. Dywagowaliśmy, że jeśli geny odpowiadające za produkcję tych antybiotyków są inne, może związki te również inaczej zabijają mikroorganizmy – opowiada Culp.

Autorzy raportu potwierdzili, że nowe antybiotyki oddziałują na ścianę komórkową, posługując się technikami obrazowania komórki. Wykazaliśmy, że wiążąc się z peptydoglikanem, korbomycyna i komplestatyna blokują działanie autolizyn; są one ważnymi hydrolazami, koniecznymi dla modyfikacji/reorganizacji ściany podczas wzrostu.

 

 

Źródło: McMaster University, sci-news.com