W wulkanie Grímsvötn pod lodowcem Vatnajökull w południowo-wschodniej Islandii prawdopodobnie rozpoczęła się powódź lodowcowa (jökulhlaup).  Potwierdza to szef policji w południowej Islandii, Oddur Árnason. W Islandzkim Urzędzie Metropolitalnym trwa spotkanie koordynacyjne. Dalsze informacje nie są jeszcze dostępne.

Wulkane Grímsvötn pod lodowcem Vatnajökull, Islandia – przykładowe zdjęcie.

Urządzenia GPS dokonują pomiarów zmian wysokości terenu. Jeśli pod wulkanem rozpoczyna się powódź, zwykle potrzeba sporo czasu, aby wody z roztopionego lodowca dotarły do wybrzeża. Duża powódź może spowodować znaczne uszkodzenia infrastruktury.

Oddur potwierdził w rozmowie z RÚV, że organy zajmujące się ochroną ludności skontaktowały się z policją w celu wcześniejszego ostrzeżenia o ewentualnej powodzi, chociaż na zewnątrz nie widać jeszcze żadnych jej oznak.

Grímsvötn jest najbardziej aktywnym wulkanem na Islandii. Od czasu pierwszych osadników na Islandii wybuchł niemal 100 razy, w tym 13 razy od 1902 roku. Jest to część olbrzymiego systemu wulkanicznego, który rozciąga się na długości ponad 100 kilometrów, aż do kraterów Laki. Roztopiona woda lodowcowa zbiera się w kraterze Grímsvötn, a gdy osiągnie poziom krytyczny, powoduje podnoszenie się lodu i następuje jej przelanie na równinę odpływową Skeiðarársandur w południowej Islandii.

Największe powodzie lodowcowe w tym rejonie powodowały w przeszłości znaczne szkody. Na przykład w 1996 roku została dosłownie zmyta część drogi nr 1. Większość z tych powodzi jest na szczęście niewielka.
To samo dotyczy samego wulkanu Grímsvötn, który jest znany z regularnych małych wybuchów, jednak czasem daje się we znaki. Na przykład erupcja Skaftáreldar w XVIII wieku wpłynęła na zmianę pogody na całej półkuli północnej. Ostatnia erupcja Grímsvötn miała miejsce w 2011 roku i spowodowała znaczne opady pyłu. W przypadku Grímsvötn jest to rzadko spotykane.

Wybuchy tego wulkanu najczęściej zdarzają się w głównym kraterze pod lodowcem, choć znane są również przypadki wylewów lawy. Ostatnim przykładem erupcji lawy z tego systemu był wybuch Skaftáreldar w latach 1783–1784, a jego konsekwencją była klęska głodu. Erupcja ta trwała osiem miesięcy, lawa wypływała z 27-kilometrowej szczeliny i pokryła powierzchnię 600 kilometrów kwadratowych.

 

 

Źródło: icelandnews.is
0 0 vote
Article Rating