Zespół naukowców z Włoch i Egiptu ustalił, że do wyrobu sztyletu z grobowca faraona Tutenchamona wykorzystano meteoryt – informuje serwis internetowy Discovery News.

Sztylet faraona Tutanchamona został wykuty z meteorytu

Włoscy naukowcy z Politechniki w Mediolanie i Uniwersytetu w Pizie oraz archeolodzy z Muzeum Egipskiego w Kairze przeprowadzili nowe badanie sztyletu, który znajdował się w sarkofagu faraona Tutanchamona w jego grobowcu w Dolinie Królów, obok prawego uda mumii władcy.

Tutanchamon był władcą Egiptu z XVIII Dynastii (1550-1292 p.n.e.), panującym w latach ok. 1333-1323 p.n.e. Jego nienaruszony grobowiec został odkryty w 1922 roku przez angielskiego archeologa Howarda Cartera.

Faraon Tutanchamon

Carter opisał w 1925 roku sztylet Tutanchamona, znajdujący się obecnie jako eksponat w Muzeum Egipskim w Kairze, jako “bardzo bogato zdobiony złoty sztylet z kryształową głowicą”.

Głownię sztyletu wykonano po mistrzowsku z jednorodnego, nierdzewiejącego metalu, zaś rękojeść ze złota. Sztylet posiada wykonaną ze złota pochwę, zdobioną motywami kwiatu lilii z jednej strony i kształtem promieni pióra oraz głową szakala z drugiej strony.

Naukowcy od dawna przypuszczali, że rozmaite wczesne wyroby z żelaza, wytwarzane w czasach epoki brązu i wcześniej, mogły powstawać wyłącznie przy wykorzystaniu stopów metali zawartych w meteorytach, które spadły na Ziemię.

Postęp technologiczny i zastosowanie nowych technik badawczych umożliwia obecnie naukowcom prowadzenie nowatorskich szczegółowych badań i weryfikację różnych hipotez.

Zespół naukowców z Włoch i Egiptu pod kierunkiem dr Danieli Comelli z Wydziału Fizyki Politechniki w Mediolanie przeprowadził badanie głowni sztyletu Tutanchamona, stosując nieinwazyjną metodę spektrometrii fluorescencji rentgenowskiej, a wyniki badań opublikował w wydawnictwie “Meteoritics and Planetary Science”.

W meteorytach żelazowych żelazo występuje w postaci stopu żelazowo-niklowego o zawartości co najmniej 4 proc. niklu oraz innych domieszek, jak kobalt, fosfor, siarka i węgiel.

Zespół dr Comelli ustalił, że zawartość niklu w badanym sztylecie wynosi 11 pron., a stosunek zawartości niklu i kobaltu odpowiada wartościom typowym dla tych meteorytów żelazowych, w których zachowały się pewne cechy z początków istnienia Układu Słonecznego i tworzenia się w nim planet.

Naukowcy zbadali też możliwe lokalizacje dla pozyskania fragmentu meteorytu, biorąc pod uwagę obszar o promieniu 2000 kilometrów z centrum w rejonie Morza Czerwonego. Na tym obszarze znajduje się 20 znanych miejsc upadku meteorytów żelazowych.

Jak się okazało, stosunek zawartości niklu i kobaltu w sztylecie odpowiada tylko jednej znanej lokalizacji upadku meteorytu żelazowego, na wapiennej równinie w pobliżu dzisiejszego miasta portowego Marsa Matruh nad Morzem Śródziemnym, w odległości ok. 150 kilometrów na zachód od Aleksandrii.

Zdaniem dr Comelli, badanie żelaznych artefaktów z czasów dalece poprzedzających epokę żelaza daje bardzo interesujące wyniki. Kunszt wykonania sztyletu Tutanchamona wskazuje, że w starożytnym Egipcie w XIV w. p.n.e. kowale potrafili po mistrzowsku przekuwać metal pochodzący z meteorytu.

Według dr Comelli, sztylet Tutanchamona nie jest jedynym “gwiezdnym” przedmiotem w jego grobowcu. W pektorale faraona znajduje się amulet w kształcie skarabeusza, który został opisany przez Howarda Cartera jako przedmiot wykonany z zielonkawo-żółtego chalcedonu – pospolitego minerału będącego odmianą krzemionki.

W rzeczywistości amulet powstał z tzw. szkła pustynnego, nazywanego też szkliwem pustyni libijskiej, odnalezionego w 1932 roku na Pustyni Libijskiej na obszarze o promieniu 100 kilometrów.

Szkło pustynne to zielonożółte fragmenty zeszklonej krzemionki, powstające w wyniku uderzenia meteorytu w powierzchnię Ziemi.

W Egipcie szkło pustynne w stanie naturalnym występuje jedynie na obszarze Wielkiego Morza Piasku – pustyni w środkowo-zachodniej części Egiptu i wschodniej Libii.

 

Źródło: rmf24

Polecane: