U niektórych osób dźwięki wywoływane przez innych, na przykład podczas jedzenia lub picia, a nawet oddychania, potrafią powodować irytację, lęk i doprowadzać do szału. Naukowcy przeprowadzili eksperyment i wyjaśnili, jakie mechanizmy w mózgu są za to odpowiedzialne.

Naukowcy z Uniwersytetu w Newcastle w Wielkiej Brytanii wykonali skany mózgu, które wykazały, że dla osób z mizofonią, czyli nadwrażliwością na dźwięki, charakterystyczne jest silniejsze połączenie między częścią mózgu przetwarzającą dźwięki, a tą, która jest odpowiedzialna za ruchy mięśni ust i gardła.Mizofonia to słowo pochodzenia greckiego. Misos oznacza „nienawiść”, a phone – „dźwięk”.

Na potrzeby eksperymentu porównano dwie grupy. Pierwsza składała się z osób z mizofonią, a druga z osób bez tego schorzenia. Wszystkim uczestnikom badania odtwarzano określone dźwięki, które miały wyzwalać aktywność obszaru mózgu przetwarzającego dźwięki. Obszar ten był pobudzony tylko u osób w pierwszej grupie.

Jak powiedział doktor Sukhbinder Kumar, neurobiolog z brytyjskiej uczelni, u osób z mizofonią, mimo że jedynie słuchają one dźwięku, aktywowany jest obszar mózgu odpowiedzialny za ruchy mięśni ust i gardła.

 

Tajemnica w neuronach lustrzanych

Według badaczy, dźwięki te pobudzają grupy komórek w mózgu nazywane neuronami lustrzanymi. Aktywują się one, gdy dana osoba wykonuje pewną czynność lub obserwuje ją u innych. Nie powodowało to tego, że osoby z mizofonią zaczęły mimowolnie na przykład żuć lub połykać, ale zdaniem naukowców może to wywoływać „hiperlustrzane odbicie”. Część cierpiących na nie osób naśladuje dźwięki wywoływane przez innych. To przynosi im komfort, być może przez zdobycie kontroli nad odczuwanymi bodźcami.

Jeżeli słuszność wniosków zostanie potwierdzona, może to utorować drogę do skuteczniejszych terapii mizofonii.

Wyniki badań opublikowano na łamach czasopisma „Journal of Neuroscience”.

 

Mizofonia

Mizofonia inaczej SSSS (Selective Sound Sensitivity Syndrome) – jeden z rodzajów nadwrażliwości na dźwięki. Chory na mizofonię doznaje silnie negatywnej emocjonalnej reakcji w odpowiedzi na określone odgłosy, szczególnie te wydawane przez innych ludzi, jak np.: głośny oddech, chrapanie, mlaskanie, pociąganie nosem, chrząkanie itp. Reakcję tę opisuje się często jako niemożliwą do opanowania mieszaninę złości i lęku, połączoną z psychicznymi i somatycznymi objawami reakcji walki i ucieczki. Osoba z mizofonią może nie tolerować różnej ilości dźwięków, przy czym najtrudniejsze do zniesienia są z reguły odgłosy wydawane przez najbliższych.

Mizofonia daje o sobie znać najczęściej w dzieciństwie. Nadwrażliwość na określone dźwięki nie mija jednak z wiekiem, a reakcja emocjonalna nie ulega osłabieniu. Najczęściej z czasem pojawiają się kolejne bodźce słuchowe, których chory nie jest w stanie znieść.

Obecnie nie istnieje lek na to schorzenie. Wielu chorych stosuje technikę unikania, co może skutkować izolacją i osłabieniem więzi społecznych. W celu poprawy komfortu życia osoby z mizofonią stosuje się m.in. metody używane w terapii szumów usznych i psychoterapię poznawczo-behawioralną.
Źródło: WikiPedia

 

Źródło: The Guardian

 

 

3 2 votes
Article Rating